ΑΡΘΡΑ & ΣΚΕΨΕΙΣ
Είμαι η Βάλια Βόλακα, EFL Instructor & teenage coach αλλά και μαμά μιας 16χρονης κόρης. Ενας άνθρωπος που αγαπά να παρατηρεί, να μαθαίνει,να ξαναβλέπει τη ζωή μέσα απο την Αντλεριανή ματιά και να μοιράζεται.
Εδώ θα σας μιλώ κάθε μήνα για όσα με δυσκολεύουν, με συγκινούν και με μεταμορφώνουν μεγαλώνοντας έφηβη αλλα μεγαλώνοντας και εγώ η ίδια. Θα μοιράζομαι βιώματα, σκέψεις και αλήθειες χωρίς τελειότητα αλλα με ειλικρίνεια και ανθρωπιά.
Αν μεγαλώνεις και εσύ έναν έφηβο και κάπου ανάμεσα στις δικές του αλλαγές ανακαλύπτεις οτι αλλάζεις και εσύ, δεν είσαι μόνη. Καλώς ήρθες.
Τι είναι πραγματικά δικό μου;
Υπάρχουν στιγμές που πιάνω τον εαυτό μου να κάνει πράγματα που ξέρω πολύ καλά ότι δεν βοηθούν την κόρη μου. Tρέχω να λύσω ένα πρόβλημα πριν προλάβει να το λύσει εκείνη. Πόσες φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να λέει:
«Άστο, θα το κάνω εγώ να τελειώνουμε»;
Πόσες φορές έχουμε παρέμβει πριν καν μου ζητήσει βοήθεια;
Πόσες φορές η αγάπη μου έγινε… υπερπροστασία;
Οταν αφήνω χώρο στο παιδί μου να αναλάβει κάτι που μπορεί να κάνει μόνο του, του δείχνω ότι πιστεύω στις δυνατότητές του.
Έφηβοι και αυτονομία: πότε η βοήθεια γίνεται υπερπροστασία;
Δημοσιεύτηκε στο The Mute Project
Όταν η συνεργασία στο σπίτι γίνεται πιο σημαντική από τον έλεγχο
Ο Σεπτέμβριος είναι μήνας επανεκκίνησης. Τα σχολεία άνοιξαν, τα προγράμματα γεμίζουν ξανά, οι δραστηριότητες ξεκινούν και μαζί επιστρέφουν τα ξυπνητήρια, οι μετακινήσεις, οι υποχρεώσεις και τα «μην ξεχάσεις».
Ως εργαζόμενη μητέρα που βρίσκεται παράλληλα στην περιεμμηνόπαυση, αυτή η περίοδος είναι ακόμη πιο απαιτητική. Οι αλλαγές που βιώνω εγώ συναντούν τις αλλαγές που φέρνει η εφηβεία στην κόρη μου. Δύο άνθρωποι σε διαφορετικές, αλλά εξίσου σημαντικές μεταβατικές φάσεις ζωής, καλούνται να συνυπάρξουν μέσα σε ένα σπίτι που χρειάζεται να συνεχίσει να λειτουργεί.
Σεπτέμβριος: Μια νέα αρχή για όλους
Δημοσιεύτηκε στο The Mute Project
Έχω νιώσει παγιδευμένη στην ανάγκη να είναι “όλα καλά” με ανθρώπους που στην πραγματικότητα δεν είναι πια στην ζωή μου.
Πώς διαχειρίζομαι την στιγμή που κάποιος φτιάχνει ένα σενάριο για μένα; Ένα σενάριο που δεν αναγνωρίζω καθόλου ως δικό μου;
Πόσο εύκολο είναι να πω: “Δεν συμφωνω με τον τρόπο που με βλέπεις και παρόλα αυτά μπορώ να το αντέξω”;
Στα 46 μου, ως άνθρωπος που μαθαίνει μέσα απο τις σχέσεις του, ως γυναίκα, ως μαμά μιας 16χρονης, συνειδητοποιώ οτι με δυσκολεύει να μην με αγαπούν, να μην με καταλαβαίνουν ή να μην με βλέπουν όπως θα ήθελα.
Όταν σταματάς να προσπαθείς να είσαι αρεστή σε όλους
Δημοσιεύτηκε στο The Mute Project